Home

Knuf

Laatste logs

Sneeuw?
Achter de geraniums?
Frühschoppen
Zondag
Dubbel gevoel
Verder met onze rond…
Puy de Sancy

Bloemschikken

Uitdaging

Stedenbezoek

Mail

Uitdrukkingen

Fotobewerking

Linken

Over mijzelf

Archief

Aanbevelingen



Waarschuwing


Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Sneeuw?

Woensdag 23 Juli 2014 om 00:00

Waren de weilanden een paar weken geleden nog overwegend geel gekleurd, nu zijn ze - voor zover nog niet gemaaid - overwegend wit. Doet me aan sneeuw denken. ;-)

Achter de geraniums?

Dinsdag 22 Juli 2014 om 00:00

Wij zaten gisteren niet achter de geraniums, maar achter de orchideeën te koekeloeren naar de regen en de laaghangende bewolking. Het is natuurlijk jammer dat het regent, maar heerlijk dat de temperatuur een heel stuk omlaag is gegaan, 20 graden koeler om precies te zijn. Heerlijk! :-)

Frühschoppen

Maandag 21 Juli 2014 om 00:00

In Zell am Ziller werd gisteren 'gefrühschopt' met verschillende Tiroler bandjes. Een van die bandjes was de lievelingsband van Annemarie: Die jungen Zillertaler. Zij had ons mee uitgenodigd ter ere van haar verjaardag. We hebben ons prima vermaakt en de jarige zeker. Een klein beetje met ons, meer met haar vriendinnen, maar helemaal met de band. Ik denk dat ze haar schouder voorlopig niet zal wassen.

Zondag

Zondag 20 Juli 2014 om 00:00

Hopeloos toch zoals mensen elkaar bestrijden. Deze leus zou misschien als flyer boven strijdende partijen kunnen worden uitgestrooid. Ik ben er echter niet van overtuigd dat zo'n leus zoden aan de dijk zal zetten.


Van ganser harte hoop ik dat elkaar bestrijdende mensen nu eindelijk eens verstandig worden en gaan praten in plaats van vechten. Is dat niet mogelijk, laat onschuldige slachtoffers dan niet de dupe worden van hun onenigheid. Ik wens iedereen een

clematis

Dubbel gevoel

Zaterdag 19 Juli 2014 om 00:00

Gistermorgen ben ik met een dubbel gevoel in een vliegtuig gestapt. Niet omdat ik angst had om in een vliegtuig te stappen na de dramatische gebeurtenis van de dag ervoor. Het was omdat ik het vliegtuig nam om een feestje te gaan vieren en omdat de slachtoffers dat nooit meer zullen kunnen doen. Hoewel veel levens verloren zijn gegaan, gaat het 'gewone' leven door en daarom zal ik vrolijk zijn. Maar in mijn achterhoofd leef ik mee met alle nabestaanden. De toppen van de Wilder Kaiser reiken bijna tot in de hemel. Misschien een laatste saluut aan de slachtoffers dat de toppen fel verlicht zijn.

Verder met onze rondreis

Vrijdag 18 Juli 2014 om 00:00

Na een paar fantastische dagen op camping La Chauderie werd het tijd om verder te gaan met onze rondreis door Europa. We zijn Wendy en Ronald bijzonder dankbaar voor hun gastvrije onthaal en wensen hen alle succes toe op hun leuke camping. Na een laatste keer genieten van het uitzicht op het stadje La Tour d'Auvergne vanaf het terras van ons mini-chalet, zijn we vertrokken.


Ons eerste reisdoel was Neuenburg am Rhein, om daar te overnachten voordat we naar Ellmau zouden doorreizen. Een rit van zo'n 574 km.


's Avonds hebben we op een plein een hapje gegeten. Op het plein staat een grote fontein.


Over het plein kronkelt een goot waar water doorstroomt en bij het einde staat een beeld. Op de sokkel van het beeld staan veel gezegdes over water. Een tweetal plaats ik hier: 1. Water is een elementaire levenskracht. 2. Water maakt leven, gezondheid en rijkdom mogelijk. Teksten die mij aanspreken als watermens.


In 1175 is de stad Neuenburg gesticht. Doordat er nieuwbouw gepleegd gaat worden, vinden momenteel midden in de stad archeologische opgravingen plaats.


Met deze vrolijke flierefluiter hebben wij het glas (met water ;-) ) geheven op een goed verloop van onze reis.


De volgende dag hebben wij niet de kortste route naar Ellmau genomen, maar zijn wij ten noorden van de Bodensee gereden. Afstand Neuenburg am Rhein via dit prachtige meer naar Ellmau is zo'n 547 km.


Regelmatig zijn wij even gestopt om van de mooie omgeving te genieten. (klik op de foto voor een grotere)


Eigenlijk had ik wel wat langer bij het meer willen blijven, maar ja we werden verwacht in Oostenrijk.


En dan word je tijdens de reis ineens geconfronteerd met het oorlogsverleden. Een kerkhof. In Birndorf, de gemeente waar we op dat moment reden, was een dependance van het concentratiekamp Dachau. Er zijn daar minstens 169 mensen omgekomen als gevolg van dwangarbeid, ondervoeding en mishandeling, waarvan 97 slachtoffers werden begraven in een massagraf, terwijl de overigen verbrand werden in het crematorium. In april 1946 werden de slachtoffers die in het massagraf lagen, bijgezet op dit kerkhof.


Het is goed om geconfronteerd te worden met het verleden. Toch was ik blij dat er ook wat vrolijkers te zien was, zoals deze wijngaard.


Ook deze rit was weer voorspoedig verlopen. We hadden inmiddels zo'n 2315 km gereden (de uitstapjes niet meegeteld) sinds we van huis waren vertrokken. Tijd om even te relaxen en daarom op het voorspoedige verloop een heerlijke ijscoupe soldaat te maken.


Ik ben nu op het punt gekomen dat ik eventjes een punt achter onze wederwaardigheden tijdens de mei/juni-reis zet. De komende dagen ben ik aan het feestvieren. Dat betekent dat ik per dag maar een, hooguit twee, foto's plaats en dat ik ook niet reageer op andere logs of op Facebook. Lezen zal ik waarschijnlijk wel. Jullie merken vanzelf wel wanneer ik ben uitgefeest. :-D




(klik ►)
voor de UITDAGING (Thursday Challenge)
onderwerp deze week: BLOEMEN

Puy de Sancy

Donderdag 17 Juli 2014 om 00:00

De route die ik gisteren liet zien, ging ook dicht langs de hoogste top van het Centraal Massief, de Puy de Sancy (1886 m), maar door tijdgebrek zijn we daar niet naar toe geweest. De volgende dag wel en daarom zijn we naar Mont-Dore gereden. Het was schrikken onderweg. De lucht betrok steeds meer en het was de vraag of de top uit de nevel tevoorschijn zou komen.


Op het moment dat we bij de berg arriveerden, had de lift pauze. We hebben daarom aan de voet van de berg wat gewandeld en ondertussen bleven we naar de top kijken. De grillige vormen vielen ons op.


Naar de top gaan twee kabelbanen. Er gaat ook nog een stoeltjeslift naar boven.


Op het moment dat de lift weer ging draaien, trok de nevel op en konden we naar boven. Het dalstation ligt op 1325 m en het bergstation op 1780 m. In 4 minuten overbrugt de kabine de afstand, maar als je erin staat, heb je niet het idee dat het zo hard gaat.


Onderweg passeerden we de uitsteeksels die we beneden al hadden gezien. Het is gestolde lava en ze worden wel 'de handen van de duivel' genoemd. Op het 'plateau' staat een beeld. Niet van de duivel, maar het lijkt mij een beer.


Vanaf het eindpunt heb je een duizelingwekkend uitzicht naar beneden.


We waren blij dat we dikke vesten bij ons hadden, want het was boven koud.


Het uitzicht op de besneeuwde toppen was prachtig. (klik op de foto voor een grotere)


Boven stonden lentegentianen.


Veranderde ik de focus dan werd 'een hand van de duivel' beter zichtbaar en de schitterende hellingen daarachter.


Vanaf het eindstation kun je met een houten 'trap' naar het hoogste punt lopen. Een hoogteverschil van 100 m te overbruggen met 864 treden. Ik ben er niet aan begonnen gezien mijn lichamelijke toestand na de heupoperaties. (klik op de foto voor een panorama)


De Dordogne is een rivier in Frankrijk die ontspringt in Mont-Dore uit de Dor en de Dogne op de noordflank van de Puy de Sancy. Van de top valt het water naar beneden in een mooi watervalletje.


Om daarna verder te gaan als klein stroompje, waarna het uiteindelijk een van de langste rivieren (490 km) van Frankrijk wordt.