Home

Knuf

Laatste logs

In Memoriam Hanny Ri…
Toespraak Marco.
Toespraak Roely &…
Toespraak Ria.
Toespraak Klaas.
Niks is meer "G…
(Voorlopig) Laatste …

Bloemschikken

Uitdaging

Stedenbezoek

Mail

ABC

Uitdrukkingen

Fotobewerking

Linken

Over mijzelf

Archief

Waarschuwing


Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

« Toespraak Ria. | Home | Toespraak Marco. »

Toespraak Roely & Marlies.

Maandag 25 Januari 2016 om 17:32

Hanny kwam ruim 35 jaar geleden in het leven van mij en mijn broers en vanaf het eerste moment heeft ze samen met mijn vader altijd voor ons klaar gestaan. Ik herinner mij nog goed dat ik met vriendinnen ging eten bij haar en mijn vader. Vanuit Groningen reisden we dan naar Wolvega waar Hanny één van haar lekkerste gerechten voor ons had bereid en als er iets moest gebeuren op eén van mijn nieuwe kamers in Groningen kwamen ze weer aanrijden. Zo herinner me nog goed dat ze blauwe gordijntjes voor mijn kamer in de Violenstraat heeft gehaakt. Blauw was toen mijn favoriete kleur. Nu pas besef ik dat die kleur voor haar geen straf was.

Zo kan ik nog een hele tijd doorgaan met de dingen die ze allemaal voor mij heeft gedaan. Maar niet alleen voor mij. Ook voor ons als gezin heeft ze veel gedaan en het mooie daarbij is dat ze dit altijd heel gewoon vond om te doen. Ook over hoe ze genoemd werd, deed ze niet moeilijk. Ze was “gewoon Hanny” en niets ingewikkelds van stiefmoeder, nepoma of weet ik veel. Hoe gewoon ze was, wordt ook duidelijk uit het volgende verhaal van Marlies, mijn oudste dochter.

Lieve Hanny,

Meer dan twintig jaar geleden werd ik geboren. Als eerste kleinkind betekende dat voor jou dat je eigenlijk oma werd. Oma wilde je echter niet genoemd worden; stiefoma of nep-oma al helemaal niet. Toen ik als kind aan jou vroeg hoe ik je dan moest noemen, zei je: noem mij maar gewoon Hanny.

Ik denk dat ik namens alle kleinkinderen spreek als ik zeg dat jij je rol als oma zijnde, uitstekend hebt volbracht. Jij maakte geen verschil tussen de kinderen van opa en je eigen dochter; voor jou was het allemaal hetzelfde. Dat is hoe jij bent geweest en dat is waarom mijn bewondering in de loop der jaren is gegroeid. Toen ik jullie vertelde dat mijn vriend twee kinderen heeft, keek je me aan met een blik. En ik wist precies wat die blik betekende... Maak nooit verschil tussen die kinderen en je eigen kinderen later. En nu, als het soms even zwaar is met twee kinderen in huis.. dan denk ik daar weer even aan. Dan denk ik aan hoe jij voor mijn moeder, haar broers en later voor ons als kleinkinderen hebt klaar gestaan. En dan denk ik: ik wil het net zo doen zoals Hanny het heeft gedaan.

Ik ben dankbaar voor alle mooie momenten, de vele kaartjes die ik heb gekregen, de musicals waar je ons mee naar toe nam en de lessen die je me, misschien onbewust, hebt geleerd. Maar ik ben ook dankbaar dat ik nog afscheid van je heb kunnen nemen. En geïnteresseerd als je was vroeg je ook toen hoe het ging in Delft. Het laatste wat we besproken was hoe het ging met Lucas en Liz. Tevreden lachte je en zei je: wat een schatjes zijn dat. Want ook hen had je al als 'nieuwe achterkleinkinderen' geaccepteerd. En precies dat, is wat jou een mooi en bijzonder mens maakte.

Lieve Hanny, rust zacht.

Mijn dochter Lotte heeft nog niet zo lang geleden Hanny geïnterviewd voor haar studie. Uit de bewerking van dit interview heb ik een paar stukken geselecteerd die wat mij betreft heel duidelijk laten zien hoe Hanny in het leven stond. Optimistisch en vol vertrouwen dat het goed komt. Ik citeer:

“ Er volgenden zes maanden geklungel om uit te vinden wat voor medicijnen bij mij passen, want iedereen heeft een ander medicijn nodig’. Hanny ging echter van het goede uit: ‘ik ben een positief ingesteld mens, dat ben ik altijd al geweest. Ze zullen heus wel een medicijn vinden dat bij mij past’.

En dat ze hield van het leven blijkt wel uit het volgende: “Mede hierom heeft ze nooit gedacht te stoppen met de behandeling: ‘Je moet wel echt een beetje ‘gestoord’ en gek in je hoofd zijn als je er voor kiest om niet meer te proberen langer te leven’. “

Tot het eind bleef ze hoop houden op een betere toekomst, ondanks alle bijwerkingen die ze ondervond tijdens haar behandeling. Tijdens het interview sprak ze de volgende wens uit:

“Ik hoop met mijn man rond kerst op cruise te kunnen gaan. Daar is het harstikke donker, maar dan hoop ik dat ik het noorderlicht zou kunnen zien. We bespreken nog niks, maar we hopen dit wel met kerst te kunnen doen. “

Even leek het 6 weken geleden dat deze wens nog een keeruit zou komen. De waarden waren spectaculair gedaald. Een cruise was misschien nog een stap te ver. Het werd Egmond aan zee en zelfs die paar dagen moesten vroegtijdig worden afgebroken.

Lieve Hanny rust zacht.


1 reactie

I get a kick out of the chance to share these sorts of articles to my friends who like to read the websites for increasing great contemplations and information. You can refer this "website":http://www.clazwork.com/index.php to get a best guidelines and suggestion to write your essays.
Melvin (Email) (URL) - 09 01 17 - 09:48


  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons /


 



Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.